بگشا زمويت گره ای چندين من ...تا بگشايی گريه ای شايد ز دل ديوانه

دل در مويت دارد خانه .....مجروح گردد چو زنی هر دم شانه

در حلقه مويت بس دل اسير است...بينم خونين دل اين و آن سر هر دندانه

دل در مويت دارد خانه ...مجروح گردد چو زنی هر دم شانه...مجروووووح گردد چو زنی هر دم شانه ....

کنار پنجره ... شب از نيمه گذشته.. تنها رفيق وهمدم من در اين تنهايی مطلق اونه. آره دلم از همه جا شکسته... راپسينا ميگه:ديگه به کی فکر کنم ؟! اون بالا چشای درشت و براقشو خيره کرده به اون بالا ..آره از اون بالا... داره درداشو به اون بالا فرياد ميزنه... فريادش اونقدرررررر بلنده که به گوشه هيييچ کسی نميرسه: منم من ...راپسينا ...    تنها ترين پاييز عاشق و زیبا .. چرا؟!ببين يار من... يارش تنها اون ماه خشگلو ناز تو آسمونه که اونم خيره شده به چشای براق راپسينا .. ماه با اون همه زيباييش ديوونه دختر پاييز شده... وااای بابا اين لسان من این وسط از بيان باز مونده.. حال راپسينا رو هيييييچ کس نميتونه بفهمه يا حتی يه ذرشو درک کنه... راپسينا يه عاشق... آره دختر پاييز عاشق..

نه نه عاشق زمين و زمينياش.. نه!! راپسينا عاشق عشقه..آره

خوب تو اين ديار کی .آره کی پيدا ميشه که عاشق عشق باشه؟وسعت عشق کی ميتونه حتی به پای دامنه عشق دختر پاييز برسه..

بچه ها تو رو خدا اونايی که از وجود بی انتهای راپسينا چيزی نميدونن.. اونا که دختر پاييز رو مثل خودشون نازک نارنجی و احمق ميدونن.. لطف کنن نظرهای چرند ندن.. ببخشيدا!! هيچ کس حق نداره که راپسينا رو با بقيه آدمای اينجا يا هرجاي ديگه ای احمق فرض كنه !! اومدين ببينين راپسينا چی به روز خودش اورده؟! خيلی مشتاقين يکی زجه و زاری کنه و شما بيان بالای سرشو بگين عيب نداره همه ما همه ما احمقيم ... بابااااااا اون زمينيای الکی خوش که غم و شاديشون يکيه.. حاج وواج موندن ببينن چه اتفاقی ميفته.. بابا شما که از درد و تحمل پاييز هيچ حسی جز سردی به وجودساکنتون نگرفتين. شما که از رنجو صبوری درخت عريان شده دل پاييز چيزی جز اندوه و شکستو نا اميدی به آغوش نميکشين.. چه طور ؟ با چه جراتی لب به سخن گشودنو همدلی ميکنين؟!..

راپسينا همچنان کنار پنجره نشسته بودو خيره به اونا بود..ميگفت.. ببين تو رو خدا ،ماه با اون زيبايی.. با اون عشق بی انتهاش.. آسمون با اين دل بزرگ و اغوش گشادش به سوی پروردگار هنووز هم در هم هستنو از هم جدا.. آخه چرا؟ و اشک!!... راپسينا چشاشو بر ميگردونه سرشو خم ميکنه  و نگاه ميکنه به دستای کوچکش که از بس اشکاشو از رو گونه های سرخش پاک کردن.. خيس و خجل زده شدن... آخه يه دل چقدر جا داره برای گريه کردن؟! دستای اشک آلودو مشت کردشو باز ميکنه تو هر دستش يه نيمه ميبينه ... اره اون دو نيمه رويای راپسينا هستن که از هم جدا شدن.. اون دو نيمه فقط وقتی يکی بودن قدرت بيان وپرواز تو اوج ابديت رو داشتن ولی حالا... ولی حالا... دختر پاييز دو باره رو ميکنه به ماه پروردگار.. همونی که غريبه در آغوش آسمان خيره شده بهش.. ميگه:ماه من ؟! خدااااااااااااايا؟!! پروردگارا.عزيز  من.. آخه.. آخه خودت آفريننده اين دل کوچک ولی بی انتهای منی. ،خودت هم از صبر و شکباييش با خبری.. خدايا بده نزول کن تموم دردای عالمو به جون ودل ميگيرم.. تنها .تنها.. حماقت من رو.. اين بنده عاشقتو ناديده بگير و.... راپسينا تو اين لحظه لبريز شد.. ديگه شرمندگی رو بر آب رها کرد.. دستای کوچکشو به سوی ماه و آسمون پروردگارش باز کرد و فرياد زد:پروردگاااااااااااااااااااااراااااا... دستهای گشاده ام به سوی خويش را ببين!! اين دو چيست بر کف دستان من؟؟!! من فريااااااااد ميزنم.. من حماقت کردم پروردگارا اينها دو نيمه شکسته شده قلم من است. قلم دل من، رووح من که هميشه گشوده به سوی تو بوده .و از عشق تو گفته و نوشته...بارالهي... حماقت مرا بگذران و ناديده بگير و بااااااااز هم به من قلمی عطا کن که توانای بيان عشق تو باشد و گر خويش خواستم برای يارم از وصف عشق تو ابياتی بسرايم تا او نيز بيش از پيش با گامهای بيوت من به اوج تو نزديکتر شود.. و اششششششششششک..!!

دختر پاييز دراین ميان همچنان در حال زاری و نيايش به سوی پروردگار بود که ناگهان... كه ناگهان!! نسيمی آشنابوسه بر گونه های او نشاند!! نسيمی آمد از هيچ  سوی و جهتی از نا کجا از اوج دست بر لبهای لرزان او گذارده گونه بر گونه های نمناکش رها کرد و با نغمه ای آسمانی آوازی غمناک سر داد: آراااااااااااام !!آرام باش ای دختر پاک و يگانه عاشق پائيز... بس است نجوای شبانه تو گوش فلک را شنوا کرد و بس است بس است... تو با اين نجوای خويش گر طلب کنی که قيامت را برسانيم .يقيين داشته باش که پروردگارت اين چنين خواهد کرد که تو خواسته ای نه .. دختر پاييز تو همنام يگانه دختر پيامبرو خداوند اويی.. دختر پاييز بس کن که دل هفت آسمان را به درد آورده اي و بس کن تا فلک روزگاری سياه و آتشی سوزانده تر از عشق تو بر اين زمينو زمينيان فرو نياورده.. بس کن بس کن... و اين  چنين راپسينا کم کمک در آغوش نسيم  آشنا آرام گرفت و آرامممممممممم تر شد... نسيم با تبی دل انگيز و خدايی... در نهايت حرارت دستان کوچک سرد دختر پائيز را گشود و در ميان انگشتان ظريفش قلمی قرار داد و به آرامی لب بر گونه های دخترک عاشق گذارد اين چنين گفت: هااااااان ای دختر يگانه و عاشق پاييز .اين قلم هديه است از سوی پروردگار قلمی که اين بار خداوند بردل،روح و افکار تو نزول کرده تا قيامت و پای نهادن تو بر بهشت برين او... پايدارو استوار باقی ميماند واگر اين بار حماقتی هم به کار يري و سعی بر شکستن قلمت داشته باشی مطمئن باش که در راه چنين حماقتی به مقصودی جز شکست نخواهی رسيد. اين با خداوند قلمی بر تو فرود آورده که از روح خود بر او دميده تا هيييييچ گاه به دو نيم تقسيم نشده و وصف وبيانات تو تنها در رويا ها باقی نماند.. اين بار .خداوند قلم خويش را بر دلو جان تو فرود آورد . پس ديگر پايانی را بر نگذين.. تا ابديت بگووووووووو از بغضهای يخزده خويش با همگان سخن بگو تا اگر کسی به حضور عاشقانه و آرام تو پی برد همچون تو شده و به سوی ما شود.. راپسينا !!راپسيييييينااا... تنها التماست ميکنم که:با اين قلم مقدس که بر ذهن و دل عاشقت جاری ساخته اند.. سخن از ترديد نگوو.. نگووووووووووو... هيچ گاه تا ابد نسبت به عشق خويش و مشوق خود در زمين و آنکه بر فراز    آسمان هفتم نظاره گر توست ترديدی بی ميان نياور ...!

آهاااااااااااااااااااااااااای.. بچه هاااااااااا... من خيلی شادم از خوشحالی گريم گرفته! راستی چه خوب شد که قلم راپسينا شکست... اينا همش کاره خدا بود نه؟! دوستاای گل و ناز و مهربون و هميشه عاشق.. راپسينا  با قلم جديدش .ميخواد باازم بگه تا ابد ميگه زيباتر از گذشته آسمونی تر از گذشته.. چون اينبار به خداای ناز و مهربونمون و بارونش که هميشه واسه اونو تو آسمونه اون ميباره قول داده که ديگه :هييييچ سخنی نگه که حتی ذزه های بوی ترديد بده !! اونایی که نگران راپسينای  من بودن بدونن:دختر پائيز حالش خوبه و عاشق تر از پيش مياد  و باااااز از بغضای ترکيدش ميگه .. به شرطی که شما هم تنهاش نذارين.. بارون که همين جا قبل همه قول ميده تنهاش نذازه اينا:من قوللللللللللللللللللل... بچه ها منتظر قول شما هم ميمونيم..: نيمه پنهان.، غروب امروز ، خداحافظی با ديروز  ، پلاک صفر ، نيلوفرستان،فاهوس و بزرگترو مهربونتر ازهمشون : هياهوي دل..

راپسينا پشت پنجره اتاق دلش نشسته و هميشه چشم به گوچه همراهان دوخته منتظرتون بغضای يخزده شو ميترکونه شما هم مثل هميشه بياين و از اين کوچه گذر کنين.. هميشه چشم براه حضور گرمتون :                                                          

                                                                                                           باران پائيزی !